Gisteren ben ik na het schrijven
van mijn blog eerst maar
wat klusjes in huis gaan doen.
Boven aan de lijst stond mijn kledingkast.
Die ziet er nu weer keurig netjes uit.
Er ligt een stapeltje kleren
klaar voor de kringloop.
Er moeten ook wat schoenen die kant op.
Voor mij altijd een lastig iets.
Dingen weg doen.
Om het allemaal wat leuker te maken
"trakteer" ik mijzelf op leuke extraatjes.
Zo lag ik gistermiddag heerlijk
in het zonnetje extra vitamine D op te doen.
Want daar hebben wij, hier in Nederland,
Dus elke dag, als het kan
minimaal 20 minuten in de zon.
Terwijl ik zo lekker in het zonnetje
lag te genieten van de warmte
dacht ik aan mijn koudwatervrees.
Vorige week was er namelijk een
leuke bee (klik).
Als voorbereiding had ik wat stofjes
uitgezocht voor blok 4 van de AWS.
Dit keer niet het vertrouwde patchwork,
maar een eerste blok met applicatiewerk, brrrrr.
Tijdens de bee is er altijd veel
te zien en te horen.
Een gezellige boel.
Tussen deze bedrijvigheid en het koffie drinken door,
we werden trouwens verwend met een
heerlijke worteltjestaart... jammie...,
was ik druk aan het knippen en tekenen.
Het te appliqueren patroon werd
al voorzichtig op de achterkant van de
stof overgetrokken.
Eigenlijk zat ik gewoon een beetje te treuzelen.
Want... ik heb koudwatervrees!!!
Ja, echt!
Voor het appliqueren...*Ü*.
Er zijn door de jaren
heen al heel wat filmpjes over
deze techniek bekeken.
Maar zelf beginnen?
Dat is toch nog een dingetje.
Gisteravond vond ik ineens
dat het maar afgelopen moest
zijn met die rare fratsen.
Het achtergrond stofje werd,
op de getekende lijn,
heel fijntjes doorgeregen.
Toen werd het lastiger.
Ik heb mijn blaadjes al uit de stof geknipt.
Met een heel klein stofnaadje.
Zie dat maar netjes op je achtergrondstofje
te leggen zodat het allemaal past.
Als je meeleest en je hebt wat ervaring
met het appliqueren zul
je ontdekken dat ik blijkbaar
de backbasting-techniek combineer
met de needleturn-techniek.
Met de backbasting-techniek
kun je zo heerlijk netjes werken.
En daar hou ik wel van...*Ü*...
Dus nu is de uitdaging even wat groter
dan eigenlijk nodig is.
Het is al bedtijd als ik
de eerste voorzichtige steekjes kan doen.
En zoals dat dan gaat...
je wilt toch telkens een klein stukje verder.
De puntjes en dalletjes zijn
nog best spannend.
En doordat de blaadjes al zijn geknipt
moet er toch wat gesmokkeld worden.
Maar ik moet zeggen, al doende leer ik.
Halverwege vind ik het welletjes.
En duik lekker in mijn mandje.
Vanmorgen hééééééél vroeg wordt er
weer met frisse moed verder gewerkt
aan mijn eerste applicatiewerkje.
Daarna wordt het doorrijggaren
voorzichtig verwijderd.
En nu... nu ben ik ontzettend trots
op mijn eerste applicatiewerkje.
Weg koudwatervrees...
Wat is appliqueren leuk!!!
