Blogmas 18..

 Vandaag is het alweer een jaar geleden

dat onze jongste kleindochter is geboren.

Wat heeft ze een vreugde en liefde gebracht.

Nog twee dagen en dan heeft manlief kerstverlof.

Ik vind het dan fijn als alles spik en span is...

... het huis opgeruimd

en alles lekker schoon.

's Avonds facetimen we nog even met onze oudste

en zien we de jarige Jet ook even.

Zo fijn dat dit kan.

XXX

Blij nieuws - wel een jaar later...

Vorige week vertelde ik van een lief klein mannetje

die hier op bezoek zou komen.

Uit de reactie van Willy (klik) begreep ik

dat zij niet op de hoogte was van dit mannetje.

Het zou toch niet???

En ze had gelijk... 

ik heb het gedeeld op FB en IG

...maar niet hier...

De hoogste tijd dus om dat

alsnog te doen.

  Ruim een jaar geleden... 

gingen wij op (k)raamvisite...

Wat was het fijn dat het weer mee werkte.

De kraamzorg had koffie met beschuitkoekjes

voor ons buiten neergezet.

Zo achter glas voelde onnatuurlijk en tegenstrijdig...

....maar wat waren we blij met hem...

en voorzichtig.

Ikzelf was al twee weken voor zijn geboorte

in quarantaine gegaan... uit voorzorg.

Want stel dat de papa van dit ventje

niet bij de geboorte mocht zijn...

... dan stond ik op de reserve lijst.

Het waren ongekende, onzekere tijden.

En toen... een paar weken na zijn geboorte 

mocht ik hem voor het eerst vasthouden.

Wat had ik naar dit moment uitgekeken!

Dat gevoel toen ik hem voor het eerst 

in mijn armen kreeg... onbeschrijfelijk.

Het heeft mij temeer doen beseffen

hoe belangrijk het menselijk contact is.

En nu... nu is dit babytje sinds enkele weken

officieel een dreumes.

Een heerlijk lief, ondernemend en vrolijk ventje...

...die blij en onbevangen de wereld tegemoet treedt...

XXX

Het werd tijd...

Wat is er veel te vertellen
 na maanden van blogstilte.

Waar juist dát mij andere keren tegenhield
heb ik vandaag bedacht gewoon maar weer te beginnen 
alsof ik gisteren nog heb geblogd.

Het is nog wat behelpen 
met mijn nieuwe tablet...
het werkt nét iets anders 
en de foto's zijn ook nog 
een hele uitdaging om te plaatsen.

Of wat te denken van de regelafstand
die niet doet wat ik wil.

Dat probleem is intussen verholpen...

... *Ü*...

Vandaag is een bijzondere dag

waar ik niet aan voorbij wil gaan.

De geboortedag van mijn lieve mama

 die 25 jaar geleden 

een paar dagen voor haar verjaardag overleed.

Deze zonnige dag past zó bij haar...

ze is deze dag veel in mijn gedachten.

Op de keukentafel ligt dit borduurwerk. 

Een prachtig kado van 

Historische Stickmuster.

Op Instagram was een giveaway

en tot mijn grote verbazing

kreeg ik een berichtje

dat ik de gelukkige was.

Het duurde even om het goed

 tot me te laten doordringen.

Ik mocht een patroon uitzoeken 

en kreeg er het borduurgaren... zijde...

én de stof bij.

Ik ben voor het nieuwste patroon 

QUAKERS PRIDE

gegaan.

Het kwam precies op 

het juiste moment.

Al een paar weken 

kwam er niets meer uit mijn handen.  

Er werd niet geborduurd...

niet gequild of gebreid.

Het is een prachtig ontwerp.

En met de eerste steekjes

 kwam ook het borduurplezier 

weer terug.

Het afgelopen weekend heb ik mijzelf uitgedaagd

met een 24 uur borduurchallenge.

Daarvan zijn er uiteindelijk 20 geborduurd.

Het lijkt erop dat mijn borduurplezier 

weer terug is.

Er worden lijstjes gemaakt van borduurwerkjes 

die ik graag (af) wil maken.

Nu nog ontdekken hoe ik

 de foto's kan draaien ...

Maar mijn eerste blog is een feit...

hopelijk kan ik de opstartproblemen snel oplossen.

In ieder geval wens ik je

 een heel fijn weekend...

...*Ü*...