Om kwart voor drie... ja, je leest het goed, kwart voor drie 's ochtends... ging hier de de wekker af en werden we wreed uit dromenland terug gehaald. Zonder morren sprongen we naast ons bed. Een uurtje later zaten we alle vier in de auto. Warme chocolade melk, minikrentebolletjes, plaids en zelfs een warme kruik gingen mee.
We hadden ons voorbereid op een tocht die wel eens wat hobbels kon hebben. Tegen zes uur, half zeven, werden we in Den Helder verwacht. Na een half jaar zou het schip van onze oudste dochter weer terug komen.
Ondanks de slechte weersvoorspelling verliep de reis voorspoedig. Mooi op tijd reden we het terrein van de Koninklijke Marine op. Tegen half zeven konden we naar de steiger. Mensen... wat was het koud.
Het schip Hr. Ms. De Zeven Provinciën, een fregat, was al in zicht. En maar kijken en zoeken of we Annemarie ook konden herkennen tussen al die blauwe poppetjes. Ze leken allemaal op elkaar.
Wat duurde het laatste kwartier lang. Toen het schip eindelijk aan de steiger lag mochten wij aan boord. Heerlijk om haar weer in onze armen te sluiten. Kou en een onwijs vroeg tijdstip werden naar de achtergrond verbannen. Elkaar alleen maar vasthouden.
Daarna met z'n allen binnen wat gedronken, bij gekletst, naar elkaar gekeken. Heerlijk.
De reis terug ging minder voorspoedig. In Julianadorp hadden we een tussenstop. De rit daar naartoe was een belevenis op zich. Er werd niet gestrooid of geschoven. Auto's zaten vast en daardoor dus file. Hoe moest dat als we terug gingen?
Op zich viel alles mee tot Amersfoort. Het was ook daar en in het oosten van het land gaan sneeuwen. Met 50 km per uur op de snelweg reden we huiswaarts. Ruim een uur later dan verwacht kwamen we thuis.
Normaal zou ik het niet in mijn hoofd halen om onder dergelijke barre omstandigheden erop uit te trekken. Nu ben ik alleen maar blij en dankbaar dat we allemaal weer veilig en gezond thuis zijn...
