Hartverwarmend...

 Vier jaar geleden 

werden de winterspelen in Peking gehouden.

In die tijd heb ik veel geborduurd.

Zoals deze sneeuwpop.

Met al die winterse beelden

was ik er helemaal voor in de stemming.

Het pakketje kreeg ik 

van een lieve vriendin.

 

Ze kwam er zelf niet aan toe

en vond het jammer dat het bleef liggen.

Ik weet nog precies

hoe leuk het was om te borduren.

Dat kwam denk ik ook door het lieve gebaar.

Er zat een glitterstofje bij...

iets wat ik zelf nooit zou kiezen

maar het paste wonderwel bij het plaatje.

Toen ik deze foto had gemaakt 

viel mij ineens op dat ik

gewoon een half kruisje heb gemist.

Dat werd heel snel hersteld.

Wat zo fijn is aan deze sneeuwpop...

hij verdwijnt niet na een paar dagen

maar is een blijvende herinnering

aan een vriendschap 

en hoe hartverwarmend

 een klein gebaar kan zijn.

XXX

Een ode aan...

Heb je de afgelopen dagen 

ook zo genoten van de blogjes van Annelies

over haar geheim projekt (kik)

met mooie open zoompjes???

Die open zoompjes horen bij een geheim projekt

waarvan ik zomaar dacht te weten wat het is.

Maar daar heb ik netjes mee gewacht

totdat Annelies dat op haar blog 

zou onthullen.

En dat heeft ze dus vandaag gedaan!!!

Kijk.... dit (klik) is het eerste blogje van Annelies

 over haar Louise Sornasse uit 1903.

Al weer meer dan tien jaar geleden

schreef ze er voor het eerst over...

... waar blijft de tijd.

Maar dat geheugen van mij werkt nog goed...

dus deelde ik mijn vermoeden met haar.

...*Ü*...

Bron: Blog Dekenstikster

De gelijkenis met deze lap

Blanche de Valck (klik) uit 1893

is heel erg groot.

Alhoewel deze geborduurde lap van Ria

 onder de stopjes ook afwijkt van het origineel.

Net als wat ik vermoed

dat Louise heeft gedaan.

Een borduurwerkje aanpassen

aan wat voor haar het beste werkt.

Deze borduurlap staat in mijn geheugen gegrift.

Allereerst omdat het een hele mooie geborduurde lap is

die zo tussen 2010 en 2015 door meerdere dames

werd geborduurd.

Bron: Blog Balsemien

Daarover kun je onder andere 

hier ... hier en hier meer lezen.

Maar ook omdat het patroon van Blanche

na het overlijden van Mienke van Balsemien (klik)

samen met haar borduurlap bij mij terecht is gekomen.

Het heeft even geduurd voor ik zover was

dat ik ook aan deze lap kon borduren.

Bron: Blog Balsemien

Het is daarna blijven liggen 

omdat ik op zoek wil naar meer

van hetzelfde garen als Mienke heeft gebruikt.

Door de blogjes van Annelies

begint het bij mij weer te kriebelen.

Bron: Blog Balsemien

Ik vermoed maar zo

 dat het een lap wordt 

met twee verschillende garens.

Want wanneer ik hetzelfde garen niet kan vinden

ga ik gewoon verder met ander garen.

Ik hou van borduurlappen met een verhaal.

Zo wordt het nog meer een lap van ons samen.

Wil je meer weten

 over de geschiedenis van de originele Blanche

en over het meisje Blanche de Valck zelf kijk dan even hier (klik).

Er zijn wel wat verschillen tussen de lap

van Blanche en Louise.

Bron: Dekenstikster

Blanche is 10 jaar ouder dan Louise

en heeft nog een tweede rij met stopjes.

Als liefhebber van stopjes 

kijk ik daar nu al naar uit.

Ik kan mij zo voorstellen...

dat Louise de lap ook graag wilde borduren

maar twee rijen met stopjes niet zo zag zitten.

Dus liet ze gewoon een rij weg...

... *Ü*

Eigenlijk iets heel praktisch

wat ik zelf ook wel doe.

Hier wat weglaten en daar wat toevoegen.

Een slimme meid die Louise.

XXX

Waar liefde woont...

 Vandaag schijnt een speciale dag te zijn...

waar de liefde centraal staat.

Hier in huis proberen we dat 

elke dag uit te dragen.

... *Ü*...

Bij ons hangt dit hartje

aan de kast.

Eén van mijn eerste borduurwerkjes

die ik heb gemaakt met een patroon van het internet.

Je vindt het hier (klik).

Er is nog veel meer moois te vinden aan freebies...

...zomaar een paar...

Bron: Gazette

Deze (klik) vind ik erg mooi 

en staat op mijn verlanglijstje.

Bron: Gazette

Net als deze (klik).

Bron: The World in Stiches

en deze (klik).

Bron: Craft with Cartright

En wil je alleen maar een heel klein hartje borduren

... misschien als lief gebaar naar jezelf...

dan heb je hier (klik) genoeg keuze.

Dit hartje is voor mij een reminder...

..."Waar liefde woont..."

XXX

Vrolijk verder...

Voor ruim een jaar terug kreeg ik van een lieve vriendin

de advent mysterie SAL (klik) van Soedidee kado.

Elke dag (klik) een zakje uitpakken

en een stukje van het patroon via de mail.

Wat heb ik daar van genoten.

Het lukte aardig om "bij" te blijven

en vier van de acht patroontjes

zijn in die periode geborduurd.

Deze lag nog te wachten

en deze week vond ik het tijd worden

om dit borduurprojekt helemaal af te maken.

Deze vind ik het leukst

van de hele serie...

samen met de kindjes op de slee.

Het is gewoon een schattig plaatje.

Vanmiddag is er weer een borduurbee...

daar kijk ik naar uit.

Zien wat de ander maakt

en elkaar inspireren.

Zo kwam ik ook op het idee dit weer op te pakken...

mijn vriendin liet de vorige keer haar versie zien

van dit patroon.

Er gaat ook breiwerkje mee

omdat je nooit weet hoe zo'n middag verloopt.

 Kijk hoe leuk!!!

Maar nu ga ik eerst nog een wasje draaien

en wat andere huishoudelijke dingen doen.

Niets is fijner dan thuiskomen

in een huis dat klaar is voor het weekend.

XXX

Naaldenmapjes...

Even heel wat anders.

Deze vintage plaatjes zijn

 op wat steviger karton geprint.

Wel zo fijn wanneer je er kleine

naaldenboekjes van wilt maken.

Lieve romantische plaatjes...

ze blijven leuk.

Het idee vond ik hier (klik).

Helaas zijn deze plaatjes

daar niet meer te vinden.

Eigenlijk bedoeld 

om één mapje van te maken.

Maar ik bedenk dat ik ook nog ergens

mooi dik papier heb.

Dan worden het er 

ineens twee.

En ik heb ze in twee maten...

groot en klein.

Bij de kleintjes had ik hier en daar

al wat gaatjes geprikt.

Dat prikken van de gaatjes 

is nog wel een dingetje.

Vier lagen op elkaar 

en dan met een glasspeldje...

want een prikpen is veel te dik.

Een mooi rood kleurtje sokkenwol

 heb ik gesplitst. 

Het is lastig borduren

maar ik vind het wel vintage staan.

Gisteren heb ik ze afgemaakt.

Voor het leuke mijn speldendoosje erbij...

helemaal in stijl.

... *Ü*...

Zo ziet de binnenkant eruit.

Gewoon de vorm overtrekken op de achterkant

en dan netjes binnen de lijntjes uitknippen.

Om te zorgen dat het karton niet verschuift

heb ik eerst aan de boven- en onderkant

een speld er doorheen gedrukt.

Daarna op de hoekpunten.

Er wordt nog een stukje hops iets kleiner geknipt

- behalve aan de kant waar je het vastzet -

Als laatste de twee delen met een overhandse steek

aan elkaar zetten.

Vanmorgen wilde ik bij daglicht nog wat foto's maken

maar daar is het niet meer van gekomen.

Want het was tijd voor

de maandelijkse bee

en daarna gingen ze 

met twee lieve vriendinnen mee.

XXX

Nog meer...

Er stonden nog meer plaatjes

in het tijdschriftje.

Het is uit zo'n andere tijd

dan wij nu leven.

Niet beter...

... want er was veel armoe.

Maar je wist wie je buren waren...

...en kinderen konden 

nog gewoon op straat

met elkaar spelen.

Ik woon in een vinexwijk...

maar hier spelen nog amper

kinderen op straat.

Ook niet op de woensdagen 

of in de weekenden.

En wanneer ik met mijn kleinzoon 

bij hen in de wijk een rondje wandel

... kom ik eigenlijk alleen

 mensen met honden tegen. 

Tijs vindt dat geweldig...

hij is een grote dierenvriend.

Zo'n trui

zou hem vast leuk staan.

Misschien dat ik deze winter

 eens een trui voor hem ga breien.

Dat wordt wel een modernere...

en pas ná goedkeuring van mijn dochter

...*Ü*...

Kijk nou... dit gehaakte jurkje

 ... met bloemen...

Die staat ook op mijn lijstje

om zelf te maken.

De beste vriendin van mijn moeder 

breide heel veel jurkjes

voor haar meiden.

Wanneer ze bij elkaar op de koffie kwamen

had tante Vera altijd wel 

een breiwerkje onder handen.

Mijn moeder ook wel... 

maar toch minder.

Ik weet nog dat ik

 op één van die breiontmoetingen

breipennen in mijn handen kreeg 

omdat ik het zó graag ook wilde leren.

Volgens mij  zaten er

tien steken op de naald...

... genoeg voor een poppensjaaltje.

Daar begon mijn breiavontuur.

Het zijn mooie en kostbare herinneringen.

XXX

Niet jarig... toch kadootjes...

 Dat was mijn dag gisteren.

Het begon al vroeg in de morgen

 met een autorit naar de Veluwe.

Genietend van de prachtige natuur

en een heerlijk voorjaarszonnetje.

Als eerste een stop bij Carmen

van Stitchers Inn.

Daar had onze bee een gezellige ochtend.

bron: Stitchers Inn op IG 

We werden warm onthaald...

...met lekkers voor bij de koffie...

ouderwets lekkere slagroomtaart 

en een lief stofje.

En dat was niet het enige snoepgoed.

Want wat was er veel eye-candy...

...snoepgoed voor de ogen...

Bij elk rondje door de winkel

 zag ik wel weer iets nieuws...

Uiteindelijk ging dit mee naar huis...

...*Ü*...

In het koffertje allemaal stofjes

waar ik blij van wordt.

Dit malletje ging ook mee...

je kunt er heerlijk mee variëren.

Bij thuiskomst...

zat er een dikke envelop in de brievenbus.

Voor een zacht prijsje over genomen 

van een lieve quiltster

die niet meer quilt.

Heerlijk al die restjes.

En was dat alles???

Nee... (bloos)...

maar daar vertel ik morgen meer over.

X X X

Blogmas 21... Nagenieten...

 Zo... dat is een latertje vandaag...

het schrijven van deze blog...

druk... druk... druk...

Maar gelukkig niet té...

... *Ü*...

Vandaag de laatste bee van dit jaar.

Het is een goede gewoonte

om dan een kerstswap te houden.

Dit nam ik mee...

... maar daar ging wel wat voorbereiding

aan vooraf.

Deze foto deelde ik op 13 januari

op mijn IG-account (klik).

Zie je de kleine rondjes bovenop

de stapel???

Gisteravond kwam de naaimachine

op tafel.

Het was een soort van lopende band werk...

eerst alles doorgestikt...

... twee keer ...

door ervaring geleerd...

... *Ü*...

Daarna de naadtoeslag

 smaller knippen...

Keren... en weer terug...

omdat ik vergeten was kleine

knipjes in de rand te zetten.

En toen opnieuw keren...

Ik heb me niet zitten vervelen

zal ik maar zeggen.

Vullen... 

pfffff ik kreeg het er warm van...

...snel de thermostaat naar beneden.

Dit keer heb ik ze

op de Amerikaanse manier gevuld.

Middenin open knippen...

na het dichtnaaien

zet je een lapje stof over de naad.

Maar bij mij zouden er

 gehaakte rozetjes op komen...

van te voren even gekeken of de rondjes 

wel mooi over de naad heen vielen...

 en dat deden ze.

Toen die kleine

gehaakte rozetjes

nog zo onzichtbaar mogelijk

 vastzetten op de kussentjes...

En ze pasten precies in deze doosjes

die ik een paar weken geleden

bij elkaar heb verzameld.

In een winkel in Rijssen

vond ik op een niet logische plek

het laatste doosje...

precies genoeg voor iedereen.

Want voor iedereen...

...inclusief mijzelf...

wilde ik hetzelfde.

Ze zijn zo leuk!!!

Het inpakken heb ik vanmorgen

heerlijk op mijn gemak gedaan...

... kopje koffie erbij...

En natuurlijk moesten er ook foto's gemaakt worden...

... want een verhaaltje zonder plaatjes...

dat is toch minder...

...*Ü*...

Die achterste tas

- geen aandelen -

was nog over van ons weekendje weg

en daar gingen alle pakjes 

vanmorgen in mee op reis.

Met zo'n swap vult zo'n tas zich

vanzelf weer en zo ging hij ook vol weer mee terug.

De prachtige plant kreeg ik nog

voor mijn verjaardag van een lieve vriendin.

Van een andere vriendin ook

een heerlijke verzachtende handcreme.

Maar die zat nog in mijn handtas

 toen ik deze foto maakte.

En dat witte tasje???

Die is voor een zieke vriendin

 die niet bij de bee kon zijn.

Ik dacht het zelf even af te geven

maar ergens op de terugweg

... ik was al bijna thuis...

dacht ik er pas weer aan.

Zo suf...

Op de terugweg kwam ik ook nog langs

een grote stoffenwinkel...

en daar heb ik een stofje kunnen scoren

voor het geval ik de ornamentjes

anders wil gaan afwerken.

Geen idee of ik het ook ga gebruiken...

maar je kunt nooit genoeg keuze hebben...

... *Ü*...

Het borduurgaren zat vandaag 

in het pakje van de kerstkalender.

Bij thuiskomst de rommel

die overal nog lag netjes weggewerkt.

En toen weer door naar jongste dochter

en de kleinkinderen.

De plannen voor het eten 

van 1e Kerstdag doorgenomen.

Daarna nog samen met Nora en haar mama 

"keer op keer" gedaan.

Want dat gepraat van die grote mensen

is zoooo saai wanneer je zes bent.

Op de fiets naar huis...

en daar was mijn reddende engel!!!

Hij was al druk bezig 

met het voorbereiden van de maaltijd...

en heeft vervolgens de afwas

 voor zijn rekening genomen...

zodat ik toch nog een blogmas 

voor vandaag kon schrijven.

Zo meteen nog samen een bakje koffie

en wordt er vanavond niet veel meer gedaan.

Alleen maar nagenieten 

van een super gezellige dag...

XXX