Anyk Esmé...

Vandaag vieren we jou geboortedag

lieve Anyk Esmé...

XXX

Onzichtbaar...

Het is hier heel lang stil geweest.
Maar hoe pak je de draad weer op?

Ik begin maar gewoon.

De maanden van blogstilte heb ik niet stil gezeten.
Mijn handen vonden het nodige om te doen.

Op FB en IG heb ik daarover wat gepost.



Het handwerken en bezig zijn gaf afleiding.

En als dat niet voldoende was
 ging ik daarbij onder andere naar flosstube kijken.

Mijn favoriet is Nicole,
 van Nicole's Needlework.

Dat hielp... dacht ik...

Ja... afleiding helpt...
maar verdriet kun je niet wegstoppen.

Daar kwam ik dus tijdens onze vakantie achter.

Op ons bootje... zonder tv, bijna zonder internet.
Door de rust van het zijn op het water.

Wat is het heerlijk dat je dan ergens,
in the-middle-of-nowhere bent,
en die tranen ook gewoon kunt laten stromen.

Want rouw is een bijzonder
 maar ook lastig proces.

Het is zo persoonlijk en teer.

Ik denk terug aan alle lieve berichten
 die jullie begin dit jaar aan mij schreven.
Tussen de regels door was er veel meer te lezen
 dan in woorden werd uitgedrukt.

Er is zoveel "verborgen" verdriet.
En daardoor ook vaak eenzaam verdriet.

Ik ben niet meer dezelfde
als wie ik acht maanden geleden was.

Verdriet veranderd je.

Denk nou niet dat het hier één en al somberheid is,
want dat is niet zo.

We hebben genoten van een heerlijke vakantie.
Van fijne momenten met elkaar,
onze kinderen en oudste kleindochter.

Het is raar om te constateren...
maar er zijn weer dagen zonder grauwe rand.

Ook dat heb ik van sommigen van jullie gehoord...
...dat die dagen weer gingen komen...

In de eerste tijd na het overlijden van Anyk
had ik heel veel behoefte om "mijn verhaal te doen".
Meer nog... het verhaal van Anyk te vertellen.

Maar ook dat veranderd.

Tijdens de vakantie bezochten wij een kerkdienst
in het prachtige stadje Blokzijl.

Iemand sprak ons aan en ergens in dat gesprek
vertelde ze dat ze net voor de tweede keer oma was geworden.

Ze straalde van oor tot oor.

Natuurlijk vroeg ik of ze een foto had
 en vol trots liet ze mij het kindje zien.

Een prachtige gezonde baby!

Hoe verbazingwekkend voor mij te ontdekken
dat ik, als echte kletskous, ook stil kan blijven.
Om niet te delen dat ik ook oma ben van twee kleinkinderen.
Om dit keer er heel bewust voor te kiezen stil te zijn.

Om haar vreugde om dit nieuwe leven
 niet te laten overschaduwen
 door de wending die het gesprek dan zou krijgen.

En zo pak ik het bloggen ook weer op...

Anyk heeft zes weken lang ons hart geraakt.

En daardoor voor altijd
 een onuitwisbare, kostbare en unieke plek
 in ons leven gekregen.



Soms zal ik daar misschien nog iets over delen...
... maar vaker zal zij voor jullie onzichtbaar
in mijn leven aanwezig zijn.

XXX

Verdriet...

Op 7 februari is mijn wereld 

stil gezet.

En ook al draai ik weer enigszins mee...

... mijn wereld staat nog steeds stil.

Het is niet te bevatten...

...het voelt als een nare droom

waaruit je hoopt te ontwaken.

Jullie lieve berichtjes

zijn even korte lichtpuntjes

aan mijn grauwe hemel.

De emoties kunnen mij

zo maar overvallen...

Deze week is een moeilijke...
er vloeien veel tranen.

Woensdag ging ik, net als een maand geleden,
op weg naar het huis

van mijn jongste dochter.

Toen was ik blij...

blij om Anyk weer te zien.

Want de eerste week
 van haar thuiskomst

was ik verkouden en 

wilde vooral voorkomen

dat dit kwetsbare meisje

door mij ziek zou worden.

Op maandag, 4 februari, 

gingen manlief en ik samen.

Omdat hij minstens zo geniet 

van het vasthouden van Anyk

zei ik nog... doe jij maar...

ik krijg deze week nog genoeg kansen.

Maar dat ging anders...

Die woensdagochtend, een maand terug,

was Anyk erg onrustig.

Ik mocht haar even vasthouden...
met haar wakkere oogjes
keek ze mij heel aandachtig aan.

Met haar rechter handje
pakte ze telkens de sonde vast.

Ik moest moeite doen om
de sonde los te maken...
... wat een kracht kan er al in
zo'n klein wurmpje zitten.

Maar ze voelde zich niet fijn.
Ze bleef onrustig en alles aan haar zei
dat ze weer terug naar haar mama wilde.

En dat deed deze oma,
niet beseffend dat dit
de allerlaatste keer was
dat ik haar heb vastgehouden...

's Middags is Anyk met haar mama 

naar het ziekenhuis gegaan...
... daar moest ze voor de zekerheid blijven...

De rest weten jullie.

Ging ik een maand geleden

nog met een grote glimlach op mijn gezicht

naar het huis van mijn jongste...

Deze woensdag stroomden de tranen

 over mijn wangen...

Herinneringen aan een maand terug

bleven maar naar boven komen.

Heel veel vragen blijven maar

in mijn hoofd rondspoken.

Vragen waar we misschien wel nooit

 een antwoord op krijgen.

Wat zouden wij die fatale woensdag

graag over doen!

Het overlijden van Anyk

had misschien niet
 voorkomen kunnen worden...

... maar er zijn nu zoveel
"wat als... " vragen.

Iemand vroeg of ik troost put

uit mijn geloof.

Ik weet dat Anyk op een plek

is waar zij het goed heeft.

Op een dag zullen wij
 elkaar weer zien...

Maar het verdriet

 om dit lieve kleine meisje

 en om de jonge ouders

is nu nog te groot.


XXX

Stil...

Midden in de nacht gaat de telefoon.

We schieten in de kleren en rijden
naar onze jongste en haar man.

Zij staan ons op te wachten,
klaar om naar hun kleine meisje
in het ziekenhuis te gaan.

Spannende momenten...
en dan het ontstellende,
 niet te bevatten bericht.

Dankbaarheid...

Vorige week kreeg ik een lief mailtje van Anne

met de vraag of alles wel goed ging met mij. 

Gelukkig wel.

Maar er was iets anders wat al 

maanden mijn aandacht had.

Nog net voor het einde van het jaar 

is ons tweede kleinkind geboren.

Een prachtig lief klein meisje

die de mooie namen Anyk Esmé

van haar ouders mee heeft gekregen.

Was de zwangerschap al spannend...

ook de eerste maand van dit lieve meiske

is vol spanning verlopen.

Maar gisteren kwam ze voor het 

eerst thuis met haar papa en mama.

Mijn hart stroomt over van dankbaarheid.

En nu komt er weer ruimte...

ruimte om te bloggen.

xxx