Dat was afgelopen dinsdagmiddag even spannend!
De sjaal waar ik vorige week mee was
begonnen was helemaal klaar...
Nou ja klaar...
er moesten alleen nog heel
wat draadjes afgehecht worden.
De sjaal waar ik vorige week mee was
begonnen was helemaal klaar...
Nou ja klaar...
er moesten alleen nog heel
wat draadjes afgehecht worden.
Vol frisse moed begon ik aan deze klus.
Terwijl ik dit keer echt genoot van
het werkje had de klok rare kuren.
Soms sloeg-ie zomaar een kwartier
of een halfuur over.
Hellup!!!
Terwijl ik dit keer echt genoot van
het werkje had de klok rare kuren.
Soms sloeg-ie zomaar een kwartier
of een halfuur over.
Hellup!!!
Daar werd ik toch wel een beetje zenuwachtig van.
Want deze sjaal was voor een heel lief
meisje helemaal aan de andere kant van het land.
't Zou zo fijn zijn als zij hem op
5 december nog kreeg.
Zou het lukken .... of niet?
Voor half zes moest het verpakt
en al op de post zijn.
Klokslag vijf uur was het
laatste draadje weggewerkt.
Om het door de brievenbus te
krijgen moest ik slim zijn.
Dus alles netjes in een pedaalemmerzak gestopt.
Daarna met de stofzuigerslang alles
goed vacuum gezogen.
Knoop erin en alles in een grote envelop.
Extra plakband erom.
Stel je voor dat het vacuum niet blijft werken...
ik moet er niet aan denken dat de envelop open knapt...
Snel naar het postkantoor.
Gelukkig was daar geen wachtrij te bespeuren.
De postzegels waren zo geplakt en hup...
daar ging het pakketje in de grote bak
voor de meneer van de post.
Net op tijd...
De volgende dag kwam er een
belletje van een heel blij kind...
en daar wordt ik dan weer helemaal blij van...









































