Vorige week vertelde ik van een lief klein mannetje
die hier op bezoek zou komen.
Uit de reactie van Willy (klik) begreep ik
dat zij niet op de hoogte was van dit mannetje.
Het zou toch niet???
En ze had gelijk...
ik heb het gedeeld op FB en IG
...maar niet hier...
De hoogste tijd dus om dat
alsnog te doen.
Ruim een jaar geleden...
gingen wij op (k)raamvisite...
Wat was het fijn dat het weer mee werkte.
De kraamzorg had koffie met beschuitkoekjes
voor ons buiten neergezet.
Zo achter glas voelde onnatuurlijk en tegenstrijdig...
....maar wat waren we blij met hem...
en voorzichtig.
Ikzelf was al twee weken voor zijn geboorte
in quarantaine gegaan... uit voorzorg.
Want stel dat de papa van dit ventje
niet bij de geboorte mocht zijn...
... dan stond ik op de reserve lijst.
Het waren ongekende, onzekere tijden.
En toen... een paar weken na zijn geboorte
mocht ik hem voor het eerst vasthouden.
Wat had ik naar dit moment uitgekeken!
Dat gevoel toen ik hem voor het eerst
in mijn armen kreeg... onbeschrijfelijk.
Het heeft mij temeer doen beseffen
hoe belangrijk het menselijk contact is.
En nu... nu is dit babytje sinds enkele weken
officieel een dreumes.
Een heerlijk lief, ondernemend en vrolijk ventje...
...die blij en onbevangen de wereld tegemoet treedt...
XXX
