Een klein stukje verder..

Hoe gaat het met het quilten???

Nou...

ik ben nu een paar dagen bezig

en het gaat eigenlijk best goed.

Ik heb bijna één rand af.

En daar ben ik zo blij mee.

Ik moet mijzelf wel blijven herinneren

dat het maar kleine stukjes per dag zijn.

Maar hé...

heel veel van die kleine stukjes

zijn samen een groot stuk.

Ik ben in mijn hoofd al 

de volgende quilt aan het voorbereiden.

Vanmorgen heb ik tijdens de quiltsteekjes

het langlaufen van de dames en heren gevolgd.

Voor ik het wist zat ik aan mijn quilttax...

... *Ü*...

Kijk... hier ben ik het hoekje al om...

maar aan de andere kant 

moet ik nog een klein stukje.

XXX

Heb jij dat ook???

Je weet dat je het hebt maar kunt het 

met geen mogelijkheid vinden.

Op de voor-de-hand liggende plekken niet

maar ook op de minder voor-de-hand liggende plekken niet.

En zelfs niet op de plekken waarvan je weet

dat het daar niet ligt

maar je gaat toch kijken

want je weet maar nooit...

Half januari schreef ik een blog

over mijn Azuraquilt (klik).

Daar zie je dit plaatje

met een groen klosje quiltgaren.

Ergens opgeborgen 

en met geen mogelijkheid terug te vinden.

Ik had er daarvoor ook wel eens naar gezocht

maar het was niet te vinden.

Spoorloos verdwenen.

En toen ineens... 

...vorige week...

ik weet niet eens meer waar ik precies

naar op zoek was.

Maar daar zag ik ineens het klosje groene garen...

... op een plek waar ik al tig keer had gekeken.

Het lag zo voor mijn neus.

En tot mijn grote verbazing vond ik dezelfde dag

ook ineens mijn grijze quiltgaren terwijl ik voor heel iets anders

op de zolder was.

De grijze en groene gebruik ik allebei

voor deze quillt.

Zaterdag heb ik sinds jaren

weer wat quiltsteekjes gemaakt.

De start is nog wat stroef want het enige wat nu nog ontbreekt

is mijn Aunt Becky (klik).

Hierboven is een oud filmpje van slechte kwaliteit

maar ik vind het de beste uitleg over Aunt Becky.

Mijn "handquiltmachine" die ik eigenlijk niet kan missen.

Je kunt ook een theelepel gebruiken maar 

mijn aunt Becky werkt zo fijn.

Dus wordt er ouderwets gequilt

en heb ik nu twee vingers met allemaal kleine gaatjes erin.

Het is nog wel even wennen dat de rem erop moet.

En heel eerlijk heb ik gisteren ook wat meer gequilt

dan ik van tevoren met mijzelf had afgesproken.

Maar ik doe mijn best.

Zo meteen mag ik weer een paar draadjes.

Stiekem hoop ik dat ik Aunt Becky net zo 

plots terugvind als de klosjes met quiltgaren.

...*Ü*...

Ben je nog niet uitgelezen over deze quilt

dan vind je hieronder nog wat linkjes.

Veel leesplezier!

deel I

deel II

deel III

deel IV

deel V

deel VI

deel VII

deel VIII

 deel IX

 deel X

 deel XI

deel XII

XXX

Herinneringen...

In 2009 kreeg ik deze sleutelhanger

van een vriendin.

Het was gemaakt door weer

een vriendin van haar.

Ik kreeg het voor ons vertrek naar Curaçao.

En zo namen we een beetje Hollands Delftsblauw 

mee naar de Antillen.

In twee lagen geborduurd op plasticcanvas

en met veel geduld op de randen

aan elkaar vastgezet met een festonsteek.

Het is door mij jaren gekoesterd

en intensief gebruikt.

Dat is te zien...

 de buitenste rand is bijna helemaal verdwenen.

En nu ligt het als dierbare herinnering

bij mijn andere spulletjes.

De maakster is een paar jaar geleden overleden...

... telkens wanneer ik dit zie 

sta ik even stil bij deze twee vrouwen.

Ik moest hier weer aan denken door de tropische 

temperatuur van gisteren.

Wat was het warm.

Vanaf het middaguur heb ik mij

dan ook binnen verschanst.

Vandaag wordt het gelukkig wat koeler.

XXX 

Grote schoonmaak...

Afgelopen week vierde onze DD haar verjaardag...

Een rare dag... wel visite... maar geen jarige.

 

Want deze jarige Jet zit ver weg op het

tropische eiland Curacao.

 

Daar is het vandaag een bijzonder dag.

Curacao Clean Up (klik) heet deze dag.

En iedereen mag meedoen.

 

 

Onze kleine grote meid zat in één

 van de onderwater teams.

 

Zo te zien hebben ze goed hun best gedaan.

 

Moe maar heel voldaan ligt ze nu ergens

 op een strandbedje bij te komen.

En dat heeft ze wel verdiend.

 

Haar stage (klik) zit er al weer bijna op.

Wat gaat de tijd toch snel.

 

Straks mag ze eerst nog genieten

 van een welverdiende vakantie.

 

En ik... ik ben stiekem hééééél erg trots op haar!!!! 

Dushi Korsou...

Gistermorgen waren we al om 5.15 uur bij Schiphol.

Om deze twee lieverds weg te brengen.

 

 

En net heb ik via Skype hun studiootje kunnen bewonderen.

Klein maar fijn...

  

Vanuit de studio loop je zo een heerlijk dakterras

op met een mooi uitzicht.

 

Rondom allemaal vrolijk gekleurde huisjes.

Het huis van de meiden is helemaal zuurstokrose.

 

 

Eerst een weekje vakantie samen en dan

begint onze jongste aan haar droomstage

 bij de Dolphin Academy Curacao. 

 

  

Drie maanden dagelijks dicht in de

nabijheid van haar lievelingsdieren.

 

Deze foto's zijn van december 2008.
Kijk d'r genieten...

 

.

Werd ze hier nog gefotografeerd door

 de fotografen van de Academy en door ons...

 

...Is ze staks zelf degene die dit soort

 foto's mag gaan schieten.

 

 

Daarna nog een maand op het eiland om de

 rest van je vakantie door te brengen.

 

Wat kun je nog meer verlangen...

Drukke dagen...

Van mijn voornemen om aan de slag te gaan met het schaap van Bep is niets terecht gekomen. Dit weekend was het feest bij ons met de daarbij behorende drukte. Manlief was vorige week jarig en deze week is het mijn beurt. Gelukkig konden onze beide meiden er ook bij aanwezig zijn.
Maar...feest betekent zaterdagochtend boodschappen doen. 's Middags druk aan het bakken en braden geslagen. Appeltaart, brownies, amandel-kaneelkoekjes, gehaktballetjes, kippekluifjes. Aan het eind van de middag begonnen mijn voeten te protesteren.

Zondagochtend thuis gebleven en verder gegaan met de voorbereidingen. Miniquiches maken. En dé taart voorgesneden én voorgeproefd. Dat was een spannend klusje. De taart was namelijk het resultaat van een geweldige "taartenworkshop" die ik donderdag van mijn vriendin heb gekregen als vervroegd verjaardagskado.


De taart was nog prima. En dan de smaak. Mmmmmmmm...nee, niet van Mora, maar van Mona. Een heerlijk stroopwafeltoetje is tussen de cakelagen gebruikt.

De meiden hebben samen de sandwiches en nog wat laatste hapjes verzorgd. Daarna even heerlijk tutten. Om half drie zou het feest beginnen. Op het laatst toch nog even een tandje bij moeten zetten, maar precies op tijd was alles af. De tafel gedekt. De koffie en thee gezet. De kopjes stonden klaar. En... daar kwam de eerste gast al.

Het was een gezellige drukte met onze familie om ons heen. Vorig jaar hebben we het zonder hen moeten vieren. Gelukkig waren er toen ook lieve mensen die ons met hun gezelschap veel plezier hebben gedaan. Meer hierover kun je hier en hier lezen. Als ik alles zo terug lees lijkt het bijna onwerkelijk.

Aan alles komt een eind en ook deze dag ging veel te snel weer voorbij.

Dit raakt mijn hart...

Aan de rechterkant is een topic toegevoegd: Dit raakt mijn hart...

Sinds mei vorig jaar weten we dat we eind dit jaar naar Curacao vertrekken om daar gedurende twee jaren als vrijwilligers te gaan werken. Voor een aantal kinderen op Curacao willen wij graag een gezinsvervangend huis bieden. Hoe dit er allemaal concreet uit gaat zien weten we niet. Dat zal zich de komende tijd verder ontwikkelen. Wel hebben we het afgelopen jaar gemerkt dat het eerste zeker weten - we gaan - ook wel eens is omgeslagen in twijfel en verwarring. Twijfel en verwarring kwam telkens dan naar voren als met name ik vragen begon te stellen. Zodra ik mijn kompas weer gericht had kwam de rust en de zekerheid, dit is goed.

Als voorbereiding op ons vertrek naar Curacao zijn mijn man en ik zaterdag samen begonnen met een training in het kader van bevrijdingspastoraat. Wil je hier meer van weten dan mag je me altijd mailen. Enige informatie is ook te ontdekken via de site "Geboren om vrij te zijn".

God heeft ons geschapen om Zijn liefde te ontvangen, te beantwoorden en door te geven. Vaak vinden wij dit moeilijk. Waarom? Er kunnen in ons leven dingen zijn gebeurd waardoor blokkades kunnen ontstaan. Maar...waar Gods liefde overwint moeten blokkades wijken. Dit is heel kort de betekenis van bevrijdingspastoraat.

De uitwerking van het opruimen van blokkades in ons eigen leven hebben mijn man en ikzelf mogen ondervinden. In december 2006 / januari 2007 hebben wij heel bewust al onze tijd, bezittingen, gaven en talenten teruggegeven aan onze Hemelse Vader. Voorheen stippelden wij zelf onze weg uit en vroegen God het te zegenen. Nu vragen wij onze Hemelse Vader om ons Zijn plannen aan ons duidelijk te maken en ons te helpen om Zijn plannen uit te voeren.

"Maar ik en mijn huis, wij zullen de Here dienen."

Dit is een tekst uit het boek Jozua. Jozua was een leider van het volk Israel. Het volk Israel was op weg van Egypte naar het beloofde land. Op een bepaald moment stelt Jozua het volk Israel voor een keuze: of ze gaan de God van Israel dienen of ze dienen de afgoden die ze kennen van Egypte. Allebei kan niet. En dan zegt Jozua: "Maar ik en mijn huis, wij zullen de Here dienen."

Je weet dat je de Here wilt dienen, maar hoe...In mei 2007 zijn wij naar het Mission Centre in Zelhem gegaan. Lastig...want we wisten niet eens wat we wilden. Ja, we hebben tegen God gezegd onze tijd, onze bezittingen en wijzelf zijn beschikbaar voor U. Dat tegen onze Hemelse Vader zeggen was niet moeilijk. Iemand die zoveel van jou houdt, daar wil je alles wel voor doen. Maar... het tegen wildvreemden te gaan vertellen. De mensen van het Mission Centre hadden een luisterend oor en gerichte vragen. Binnen twee uur wisten we het...het wordt De Hebron op Curacao. Daar ligt onze bestemming. Wonderlijk het had van alles kunnen zijn. Maar het is dus De Hebron.

Als nuchtere Hollanders hebben we eerst een afkoelingsperiode ingebouwd. Maar al wat er gebeurde. Wij stonden in vuur en vlam en bleven in vuur en vlam.

Pas toen er iets veranderde in de oorspronkelijke plannen ontstond er twijfel. Maar dan is het ondertussen oktober / november 2007. Gelukkig heb ik een heel wijs man. Hij richt zich telkens weer op hoe alles zo is gekomen. Hoe er voor ons wordt gezorgd. Hoe ook onze kinderen toegroeien naar deze verandering.

Nee, ze gaan niet mee. De oudste heeft een arbeidscontract bij de Koninklijke Marine. Zij ziet al de voordelen. Eventueel overplaatsing aanvragen naar Curacao. En ja, geef haar eens ongelijk. De jongste zou rustig twee jaar meekunnen gaan en zich daar op allerlei gebied nuttig maken. Tegelijkertijd natuurlijk ook genieten van de voordelen die het wonen op zo'n mooi eiland biedt. Maar zij wil graag met haar studie beginnen. Op kamers. De vrijheid. Daarnaast heeft ze het niet zo op veranderingen. Ze blijft graag in de vertrouwde omgeving met familie, vrienden en gemeenteleden. Gelukkig zijn er al zoveel mensen die haar hulp hebben aangeboden. Dat gaat helemaal goedkomen.

Onze oudste is sinds haar loopbaan bij de Koninklijke Marine zich al aan het losmaken van thuis. Heel gezond en erg goed. Wij zien een jonge vrouw die bewuste keuzes maakt. Wij zijn trots en dankbaar als wij zien hoe zij zich weet te handhaven in een echte mannenwereld. Dat ze er moeite voor doet zichzelf te blijven. Een supermeid.

Onze jongste is vanaf het moment dat ze begreep dat het "echt" was ook enorm veranderd. Zo gehecht als ze altijd was aan thuis zo zelfstandig wordt ze nu. Ze is zich al helemaal aan het voorbereiden op de tijd die komen gaat. Soms met een lach, soms met een traan. Maar het lachen doen we samen en het huilen ook. Voor geen goud zou ik deze tijd willen missen.

Wordt vervolgd...